اختلال ویژه یادگیری یکی از مشکلاتی است که بسیاری از خانوادهها با آن درگیر شده و همین موضوع آرامش خانوادهها را به هم میریزد. ایجاد مشکلات عاطفی از یک سو و مشکلات یادگیری و فشارهای روحی و روانی وارده به کودک از طرف دیگر، از جمله عواملی هستند که باید کنترل شوند. آشنایی والدین با اختلال یادگیری و نحوه برخورد با این کودکان، چگونگی و درمان این اختلال، خانوادهها را آماده پذیرش و پیگیری درمان فرزندشان میکند. در شرایط فعلی که موضوع کرونا یادگیری کودکان و روند آموزش آنان را مختل کرده ، زندگی خانواده را شدیداً تحت تأثیر قرار داده است.
تشخیص به موقع اختلال یادگیری در کودکان موجب میشود که درمان آن به موقع آغاز شود؛ در غیر این صورت زمان طلایی درمان از بین میرود و در نتیجه دوره درمان دشوارتر و طولانیتر خواهد بود. مهمترین نکته در برخورد با کودکان دچار اختلال یادگیری در نظر گرفتن این مسأله است که بین توانایی و عملکرد این کودکان تفاوت فاحشی وجود دارد. اگر کودک در حوزه خواندن، نوشتن و ریاضیات مشکل دارد و نسبت به سن، پایه تحصیلی و سطح خود نتواند پیشرفت کند، دچار اختلال ویژه یادگیری است.
وقتی کودک با احساس نقص در خواندن متون درسی، نوشتن و درک مسائل ریاضی از نظر خانواده، معلم و همکلاسیها روبرو میشود، رفتهرفته احساس ناتوانی کرده و اعتماد به نفس او افت میکند؛ سرخورده شده و دچار اضطراب میشود. این دانشآموزان مشکلاتی در حافظه، دقت، پردازشهای دیداری و شنیداری، مهارتهای ادراکی و حرکتی از خود نشان میدهند و یا گاهی در سخن گفتن و استفاده درست از فعلها دچار ضعف میشوند. در صورت بروز و مشاهده مشکل یادگیری در کودکان، والدین و معلمان باید در اولین مرحله کودکان را به مراکز اختلال یادگیری ارجاع دهند.
والدین هم میتوانند در راستای مراکز اختلال یادگیری فعالیتهایی را برای کودک خود انجام دهند. مثلاً در زمان گفتن دیکته، کلمات را با صدای آهسته و یا معمولی بیان کنند، صدای آخر کلمات را غلیظ بیان نکنند، موقع گفتن دیکته کلمه کلمه بیان نکنند.
کودکانی که نقطه، سرکش یا دندان را کم و یا زیاد میگذارند؛ به جزئیات کلمه توجه نمیکنند. لذا باید تمریناتی به کودک داده شود که او را به دقت در جزئیات هدایت کند. مثل نوشتن متن بدون نقطه، پیدا کردن کلمات تشدیددار در جمله، نوشتن و یا پیدا کردن کلماتی که سه نقطه دارند.
کودکانی که صدای آخر کلمات را حذف و یا جابهجا مینویسند؛ مثلاً « است » را « اسب » مینویسند و یا « بشقاب » را « بشگاب ». این دسته از کودکان در معرض صداهای بلند محیطی قرار دارند یا به شنیدهها دقت نمیکنند؛ برای درمان این طیف از کودکان باید از خودمان شروع کنیم. ابتدا باید صدای محیط را به میزانی پایین بیاوریم که کودک برای شنیدن آن به زحمت بیافتد. مانند: کم کردن صدای تلویزیون، به جای تلفظ کردن کلمات به طور غلیظ و محکم کلمات را معمولی بیان کنیم. در هنگام گفتن دیکته به جای کلمه کلمه گفتن آن را به صورت جمله بیان کنند.
تمرینات و بازیهای دیگری که والدین میتوانند جهت درمان کودک خود انجام دهند:
- بازی با توپ و سبد.
- بازی با گِل رُس.
- توپ و راکت.
- دارت.
- پانتومیم.
- جملهسازی.
- بازی من چی میگم: والدین در فاصله چند متری از کودک خود قرار بگیرند و جملاتی را آهسته بیان کنند و کودکان جملات را تکرار کند.
- بازی من چه چیزی جابهجا کردم: کودک به محیط اطراف یه دقت نگاه کند و سپس از اتاق بیرون رود. والدین وسیلهای را جابهجا کنند. کودک پس از بازگشت آن تغییر را بیان کند.
- بازی چه چیزی دیدی: تصویری به کودک نشان دهند، سپس تصویر را بپوشانند و سؤالهایی در مورد تصویر بپرسند. مثلاً چند خرگوش در صفحه بود و یا روی درخت سمت چپ چند گنجشک نشسته بود و …
- بازی من میگویم تو پیدا کن: از کودک خود بخواهند تصور کند که در آشپزخانه است. وسیلهای در آشپزخانه را پیدا کند که با «حرف ب» شروع میشود و یا وسیلهای را پیدا کند که با «حرف ق» شروع میشود و به همین ترتیب تا آخر.
- بازی وارونه بگو: برای کودک خود کلماتی را بیان کنند تا کودک بدون نگاه کردن به کلمه برعکس آن را بگوید. مثلاً برعکس « باد » چه میشود: « داب » و یا برعکس کلمه « شاد » چه میشود « داش ».
- بازی کلمه ساختن با حروف در هم ریخته: مثلاً «ی ، م ، ز» که میشود «میز»؛ یا «ق ، د ، ن ، ا ، ن» که میشود «قندان».
Add a Comment
برای افزودن دیدگاه باید وارد شوید .